Lucía Pérez celebra 20 anos de carreira, 15 de Eurovisión e 40 de vida: “Estou máis viva que nunca”

A artista do Incio reivindica a súa esencia nun momento “pleno” marcado por un triplo aniversario e unha nova etapa musical

Lucía Pérez non mira atrás con nostalxia, senón con aprendizaxe. A cantante galega celebra 20 anos de carreira, 15 da súa participación en Eurovisión e 40 anos de vida cun novo tema que mestura raíz mexicana e pop electrónico. “Diga o que me diga, vou seguir sendo eu para toda a vida”, proclama convencida, convertendo a canción nunha declaración de intencións.

A artista asegura vivir “un momento pleno, no que estou máis eu que nunca”, decidida a non renunciar á súa identidade nunha industria cambiante. Nunha conversa sincera e profunda, repasa luces e sombras do camiño percorrido, reflexiona sobre Eurovisión, reivindica o valor da diáspora galega e adianta novos proxectos que inclúen xira, espectáculo renovado e posible disco conmemorativo.

“Aprendín a dicir que non”

Lucía Pérez (O Incio, Lugo) fala desde a serenidade que dan os anos e a experiencia. O novo sinxelo ‘Porque no’—cun aire mariachi que xa viña explorando nas últimas producións— levaba máis dun ano gravado, pero viu a luz no momento preciso, coincidindo cun triplo aniversario redondo.

“É unha canción que representa perfectamente o momento que estou vivindo. Estou plena, máis eu que nunca”, explica. O tema convértese tamén nun lema vital: aprender a poñer límites. “Dicir que non é bo. Abre portas. O complicado é que o non sempre leva explicación, e iso é o que custa”, reflexiona.

A artista recoñece que a evolución foi inevitable: “A esencia é a mesma, pero afortunadamente o tempo fai que evolucionemos. Sei o que non quero facer”. E aí marca liñas vermellas: “Hai estilos que sei que non vou facer, pero tamén me gusta sorprenderme a min mesma”.

Eurovisión: luces, sombras e política

Quince anos despois da súa participación en Festival de Eurovisión representando a España, Lucía mantén unha mirada crítica e realista.

“Eurovisión naceu como punto de unión entre países. Cando iso se rompe, algo non se está facendo ben”, afirma, posicionándose a favor de que España non participe este ano como sinal de desacordo.

A artista tamén fala sen rodeos da politización do certame: “Politizado? Non pero si…”, responde cun sorriso. Lembra como no seu ano percibiu claramente a forte inversión promocional de Acerbaixán, país finalmente gañador. “Notábase que fixeran unha grande aposta para proxectar imaxe. Iso tamén é política”.

E, aínda así, non pecha portas: “Volvería con unha canción que realmente me represente e coa que diga: aí vou a full”.

A conexión coa diáspora: “É indescritible”

Se hai algo que emociona especialmente a Lucía Pérez é a súa relación coa colectividade galega no exterior. Este ano pechará 2025 cun concerto en Santiago de Chile para a comunidade galega, e ten confirmada actuación en Barakaldo coincidindo cun aniversario histórico do centro galego.

“É un regalazo que me deu a vida. Ver as bágoas nos ollos da xente que está lonxe da súa terra… iso non se paga con nada”, confesa. “Hai momentos nos que teño que mirar para outro lado para non emocionarme e poder seguir cantando”.

Unha nova xira e posible disco especial

Lucía prepara unha nova xira con sete músicos e un espectáculo reforzado tamén no visual, con danza incluída. Arrincará en Portugal e Galicia, reforzando esa ponte natural entre culturas.

Ademais, deixa caer a idea dun disco especial que recolla cancións novas e revisións dalgúns dos seus temas máis representativos. “Teño case dez cancións que non están en formato físico. Gustaríame pechar este ano cun disco celebrando o triplo aniversario”.

Incluso apunta ao vinilo como formato ideal: “Remexer nun vinilo, ler as letras… iso é volver á esencia”.

Orgullo de vivir da música

Unha das afirmacións máis contundentes da entrevista chega cando fala do oficio: “Sinto orgullo como muller galega de levar vinte anos vivindo exclusivamente da música”.

Lucía Pérez, mestra en formación pero cantante por vocación irrenunciable, asegura que todo se sostén sobre tres piares: “Ganas, motivación e ilusión. Sen iso, non aguantarías. Isto é unha carreira de fondo”. E vinte anos despois, segue correndo.