43 anos despois, Astarot segue berrando: «Moléstanos que nos vexan como algo do pasado»

Astarot mira ao futuro sen renunciar á súa esencia: “Somos galegos, somos rock, somos verdade”

A banda Astarot continúa a escribir a súa historia con paso firme tras máis de catro décadas enriba dos escenarios. Na entrevista mantida en Radio Líder Santiago con Juan Antepazo (voz) e José Manuel Piedra (batería), o grupo reivindica non só a súa traxectoria, senón tamén unha filosofía que segue viva: a liberdade creativa, a identidade galega e a capacidade de reinventarse.

“Son 43 anos ininterrompidos enriba dos escenarios”, subliña Antepazo, consciente de que esa cifra sitúa a banda entre as máis veteranas en activo. Un camiño longo no que, como recoñece, houbo cambios de formación e etapas diversas, pero cunha esencia intacta: “É un luxo compartir momentos con esta familia que se chama Astarot” .

Lonxe de acomodarse no pasado, Astarot aposta pola evolución constante. A nova etapa chega marcada polo lanzamento do tema Somos, que actúa como carta de presentación dun proxecto que se irá construíndo pouco a pouco.

“Estamos facendo á inversa do que faciamos antes: primeiro singles e logo o disco”, explica Antepazo, adaptándose aos novos tempos da industria musical . Un cambio de estratexia que, segundo o grupo, responde á necesidade de conectar cun público cada vez máis diverso e global.

Pero máis aló das fórmulas, hai unha idea clara que atravesa todo o discurso: a autenticidade. “Todo isto vai de contar a verdade… ao final termina conectando coa xente”, afirma o vocalista.

Galicia como raíz e como bandeira

Se algo define a Astarot é a súa conexión coa identidade galega. Non como un elemento decorativo, senón como núcleo creativo.

“É imposible entender a música de Astarot sen entender primeiro o lugar de onde vén”, insiste Antepazo . Esa raíz tradúcese nunha mestura singular de rock e música celta, unha fórmula que leva décadas caracterizando á banda.

O tema Somos nace precisamente desa reflexión sobre a identidade. E, curiosamente, xorde dunha experiencia fóra de Galicia: “Foi provocado porque nos preguntaban: como sodes os galegos? E aí empezamos a tirar do fío” .

Nun contexto de auxe da música en galego, Astarot vive un momento especialmente significativo. O que antes podía parecer unha limitación converteuse agora nun valor diferencial.

“Antes parecía que pechabamos portas, agora mesmo parece que incluso axuda”, recoñece o cantante . A banda sorprendeuse coa resposta de medios e público fóra de Galicia, onde o uso da lingua foi percibido como un elemento atractivo e distintivo.

“Xente de fóra dicían que o que máis os cautivaba era que estivese cantado en galego”, engade.

Unha filosofía: liberdade e paixón

Para José Manuel Piedra, o concepto de Astarot vai máis aló da música. É unha maneira de estar no mundo.

“O rock é libre, é sinónimo de liberdade desde os comezos”, defende . Esa liberdade, combinada coa tradición galega, define un estilo propio que foxe de etiquetas e modas.

A banda asume tamén o paso do tempo con naturalidade, pero sen renunciar á enerxía: “Somos tíos maiores que peinamos canas, pero cando queiras vémonos nun escenario”, sentenza Antepazo.

Se algo mantivo viva a Astarot durante 43 anos foi a conexión coa súa audiencia. Unha relación baseada no respecto e na gratitude.

“A única razón pola que subes ao escenario é porque a xente decide escoitarte”, reflexiona o vocalista . Unha idea que resume a humildade coa que o grupo encara a súa traxectoria.

Esa conexión non entende de idades: “Pode vir un rapaz de 12 anos cos seus pais ou unha avoa de 93 e gozar igual”, destacan, orgullosos da transversalidade do seu público.

Presente e futuro: unha banda que se nega a ser pasado

Astarot encara agora unha nova xira con datas en Galicia e fóra, incluíndo Euskadi, un territorio que consideran “case como casa”. Ademais, preparan novos proxectos e posibles fusións con música clásica, ampliando horizontes sen perder identidade.

Pero se hai algo que queren deixar claro é a súa posición no tempo: “Gústanos falar en presente e en futuro… moléstanos que se nos vexa como algo do pasado” .

Unha declaración de intencións que resume perfectamente o momento da banda: experiencia acumulada, espírito intacto e un camiño que, lonxe de rematar, segue abríndose paso con forza.

Astarot segue sendo, como eles mesmos din, un cruce de camiños. E, sobre todo, unha voz viva dun pobo que non deixa de reinventarse.